Ayşe DÖNMEZ – Abana’ya giderken sisler içindeki küre dağlarıyla karşılaşıyoruz. Aralarda gözüken bahar çiçeklerine bürünmüş ağaçlar, çamların altında sarıları morları giymiş çiçek öbekleri, ormana renk katarken, sis huzmeleri tepelerden-vadilerden-ağaçların arasından dans ederek süzülüyor.

Sonunda ormanın arasından zigzaglar çizerek uzanan yol bizi Abana’ya ulaştırdı. Abana sırtını kestane-çam-meşe ağaçları, fundalık ve çalılıklarla örtülü yemyeşil bir tepeye yaslamış, önünde sonsuz derin mavilikte Karadenize bakıyor ve ilçe uzanıp gidiyor sahil boyunca. Bir ucu tarihi Hacıveli’ye diğer ucu ise İlişi’ye dayanıyor.

Gezmeye evlerin arkasındaki küçük patikadan Bakacık Tepesi’ne doğru yürüyerek başlıyoruz. Sık bitki örtüsü, ağaçlar, rengarenk çiçekler ve fundalıklar arasından Karadeniz manzarasını seyrederek  hem tırmanıyor, hem de fotoğraf çekiyoruz. Tepeye ulaşıyoruz, Devlet Hastanesi İlçe’nin en güzel noktalarından biri olan tepenin başında kurulmuş. Hem hastalar ve hem de doktorlar çok şanslı diye düşünüyoruz. Buradan manzara çok hoş tabi, önde Karadeniz kıpır kıpır ederken, arkada yemyeşil vadiler, yamaçlarda yeşillikler arasında gözüken sevimli evler.

Bahar güneşinin sıcaklığını hissederken bedenimizde, ruhumuzdan şairlerin lirik mısraları akıp gidiyor.

Baharı beklerken yazılmış şiir

Ahmet Hamdi Tanpınar, baharı şöyle hissetmiş;

…..

O günü görmek için sade bekleyeceğiz,

Göreceğiz bir sabah yeşil tomurcukları.

Hazırlanıyor gibi, gökyüzü, ufuk, deniz,

Bir sabah dökülecek baharların baharı.

…..

Bu kez tepenin arkasındaki yoldan yürüyerek İlçe’nin henüz kentleşmemiş doğal bölgesine doğru ilerliyoruz. Bir teyze, saksıda yetiştirdiği çileklerden yememizi istiyor ısrarla, kıramıyoruz bu doğal çilekleri yiyoruz afiyetle. “Yazın meyveler olduğunda yine gelin, koparıp yiyin” diyor teyze, bütün sıcaklığı ve samimiyetiyle. Fındık ve meyve ağaçları, yeşillikler içindeki bahçelerin arasındaki tarihi evlere doğru ilerliyoruz, bazıları orijinal haliyle restore edilmiş, bazıları eski halleriyle ayakta kalmaya çalışıyor. Evlerde oturanlar içten ve sıcak bir şekilde karşılıyor bizleri, 5 dakikada masa tepsi ekmekleri, kurabiyeler ve ayranla donatılarak ikram ediliyor.

Bahçelerin-eski evlerin kıyısından yürüyerek Harmasun’a ulaşıyoruz. Bir dere akıyor yeşillikler arasında. Sıra Abana’nın en eski yerleşim yerlerinden olan Hacıveli’ye geldi. Burası güzel kumsalı olan bir koy. Koy’un bir ucunda ilginç görünümüyle kayalıklar yer alıyor. Kayalıklara oturup denizi seyrediyoruz, sonra arkadaki tepede yer alan tarihi İlköğretim Okulu’na çıkıyoruz. Tarihi okul binası restore edilerek otantik bir lokantaya dönüştürülmüş. Hem bina, hem de bahçesi çok güzel düzenlenmiş; ahşap masa ve sandalyeler, ağaçların arasında kurulmuş hamaklar, su kuyusu, ortalıkta salınan sevimli ördekler..

Arkası orman ve kanyonla süslü bu tepenin önündeki manzara da muhteşem. Kayalıklar ve koy görünüyor bir tarafta, Karadeniz ağaçların arasında maviliklere bürünmüş öbür tarafta. Günbatımını seyrediyoruz uzun uzun, güneş ağaçların arasından kıpkızıl ışıltılarla Karadeniz’e gömülüyor yavaş yavaş. Tazecik hamsi ve mezgit tavayı salata eşliğinde yiyoruz afiyetle. Yemeklerin yanı sıra hizmet de birinci sınıf doğrusu, profesyonel bir çalışma var baştan-sona.. 

Abana’da bulunduğumuz sürede o yöreye has, etli ekmeği, bazlamaçı tattık. Turistleri uyarmak lazım, çok lezzetli olan yöresel tatları aman fazla kaçırmayın, sonra kilo alırsınız!

Abana gezisine Hacıveli bölgesi damgasını vuruyor bence, en güzel yeri bu bölgenin. Koyu, kumsalı, kayalıkları, günbatımı, güzel mahallesi, tabi ki Lokantası ile… Sahil boyunca küçük bir liman, çay bahçeleri, yeşillikler içinde şirin kafeleriyle hoş bir kent olan Abana’nın, tarihsel ve doğal dokusu korunup güzelleştirelebilir, sahil kesimine çevre düzenlemeleri yapılabilirse eğer, turizm sektöründen hak ettiği payı alabilir.

Mayıs 2007

En Çok Okunan Konular

Alaçatı: Taş evlerin süslü güzelliği

Ege'nin en güzel 10 kasabası

Dünyanın en egzotik plajları

Demet Akalın üstsüz yakalandı

En tehlikeli hayvanlar

En ilginç mezarlık